Burengeluiden

Het is niet bepaald een stille straat waar ik aan woon. Om de 5 minuten dendert er een bus langs, waarvan de remmen ernstig knarsen in de bocht. De halte zelf zit hier bijna vlak voor de deur en de deuren van de bus maken een indringend piepsignaal wanneer ze weer sluiten. Ook het lawaai van bezopen jongeren die - zeer verstandig - de bus nemen naar het station is natuurlijk erg irritant, vooral omdat deze jongelui altijd weer kans zien om precies op het moment naar huis te gaan, waarop ik nét in slaap ben en nog niet ver genoeg in dromenland ben doorgedrongen om ongestoord verder te gaan met mijn belevenissen aldaar.
Maar niet alleen ’s avonds dringen diverse geluiden zich door mijn immer open raam naar binnen. Ook ’s ochtends valt er tegenwoordig van alles te beleven aan onplezierige wanklanken. Zo blijkt mijn nieuwe bovenbuurman een reusachtige vent van minstens 150 kilo te zijn, die vroeg in de morgen al stampend door het huis rent om zich op tijd aan te kleden en nog wat eten mee te grissen voor tijdens het werk. Maar dit alles niet nadat hij een flinke ochtendplas heeft gepleegd en daarbij niet op het plateautje van de wc-pot mikt, maar op het waterreservoir onderin, waardoor het geklater en geborrel door alle omwonenden nauwgezet te volgen valt. Ook gaat iedereen in de flat ná elkaar douchen, zodat het stromende water dat voor al die douchebeurten nodig is, gedurende enkele uren lang te beluisteren valt vanuit mijn bed, dat ook nog eens direct naast de waterleiding geplaatst is.
Helaas blijft het niet bij al deze mensengeluiden, ook de dieren hebben zich ingemengd. En dan doel ik natuurlijk op de vrolijke en zeer vroege vogels die vanaf een uur of 5 in de ochtend al aan iedereen laten horen dat ze wakker zijn en die het tevens ook niet voor zich zullen houden dat ze bijzonder vrolijk zijn vandaag. Gelukkig is er een aantal vogeltjes dat die vrolijkheid op gelijkmatige wijze mededeelt aan het publiek. Hun humeur maken zij bekend door een vrij continue stroom van getwirrel en gefluit. Helaas zijn er ook vogels die in dialoog treden met elkaar en die zich daarbij niet bekommeren om de overlast die zij veroorzaken in hun directe omgeving. Van tientallen meters afstand vechten zij om de titel “Meest vrolijke vogel van de dag” en daarbij zullen ze het niet laten om met onregelmatige tussenpozen en tevens ook onregelmatige lengtes, maar met een des te regelmatiger want voortdurend te groot volume uit te wijden over de redenen waarom de vogel in kwestie nu eigenlijk de meeste aanspraak op de felbegeerde titel heeft. De redenen die worden aangevoerd in dit debat komen eigenlijk allemaal op hetzelfde neer en worden ook door alle vogels gebruikt en hergebruikt. Meestal is het tudutudutudutuud. Of fili fili fili. Het gevolg van dit eindeloos herhalen van dezelfde argumenten is dat een oplettende luisteraar al gauw erg flauw wordt van de redevoeringen en in mijn geval bouwt zich de irritatie natuurlijk flink op, temeer omdat ondertussen ook de eerste bussen vertrekken, de buurman uit zijn bed springt en er weer vrolijk op los stampt en de onderbuurman niet alleen als eerste een mooi lange en uiterst welluidende plas produceert, maar tevens een flinke scheet laat in de pot. Dieper onder de deken kan ik niet kruipen en bovendien komt alle herrie in de buurt daar toch dwars doorheen, dus besluit ik dan maar om ook mee te gaan stampen, zingen en plassen. Want zoals een oud-Hollands spreekwoord zegt: “If you can’t beat them, join them.”