Een blonde presentatrice van SBS6 lacht naar mij

Een blonde presentatrice van SBS6 lacht naar mij. Een mysterieuze glimlach, ze bijt van binnen zacht op haar onderlip, de hoeken van haar mond krullen omhoog, haar gezicht kantelt ze iets en ze maakt haar blauwe ogen met lange wimpers groter, alsof ze me wil verleiden.
Eerst reclame, straks komt ze kennelijk weer terug.

Heb ik haar een kaart gestuurd, met rode hartjes en knuffelbeertjes? Heb ik daar lieve woorden op geschreven? Stond er soms: “Ik denk de hele tijd aan je, wou dat je bij me was... Duizend kusjes, M.” Stuurde ik haar niet alleen die kaart, maar ook een bos witte rozen? Zong ik een lied onder het raam van haar slaapkamer, bracht ik haar thuis na de film en vroeg ze of ik nog een glaasje wijn wilde drinken, binnen? Keek ik diep in haar ogen, en speelde ik met haar blonde krulletjeshaar? Tilde ik haar op en bracht ik haar naar de slaapkamer, waar kaarsjes brandden, en het satijnen dekbed uitnodigend open lag, met Barry White uit de luidsprekers?

Nee, godverdomme! Ik ging ’s nachts naar haar huis, maaide stilletjes het gras, snoeide het onkruid weg, en plantte overal madeliefjes, vergeet-me-nietjes en paardebloemen. Ik stuurde een kaart met een kunstwerk van Paul Klee, en een gedicht over hoe ik het leven alleen snap als ik met haar ben. Ik bracht haar naar huis, omhelsde haar en ging toen weg omdat ik wou laten zien dat ondanks dat ik een man ben voor mij niet alles om seks draait. Ik nodigde haar uit voor een feest op een denkbeeldige verjaardag. Er was muziek, en taart en duizend lichtjes en we dronken perensap. We praatten tot diep in de nacht over onze plannen voor de komende tijd: dat we op een tandem zouden gaan fietsen en niet van tevoren een bestemming zouden uitkiezen. Dat we samen een schilderij zouden maken op de lege muur in mijn kamer. Dat we nog een keer chocoladetaart gingen maken, en de hele dag niks gingen eten, zodat we de taart in zijn geheel als avondeten op zouden kunnen snoepen.

Het enige wat de stomme trut nu nog doet is lachen naar miljoenen kijkers, alsof dat allemaal niet gebeurd is. Ik maakte nota bene foto’s van alles wat ze mooi zou vinden. Ik stuurde haar een sms als ze ergens tegenop zag en ik dat wist. Ik had mijn hele hart voor haar in de strijd gegooid, een andere baan gezocht, mijn dagschema omgegooid, en ik was vastbesloten om voortaan geen wijn meer te drinken, omdat ze dat niet op prijs stelde. En het enige wat ik nu nog kan doen om haar te zien is “Hart van Nederland” kijken. Wat mij betreft heeft mijn leven geen zin meer.

Vaarwel, lieve Milika. Je was de enige van wie ik ooit écht gehouden heb.