Ik wil naar huis!!

Mmm... Wat is dit? Eens kijken, ah, het wordt al iets scherper allemaal. Maar ik zie nog steeds geen bal. Daar links is een vaag soort schijnsel. Recht voor mij een paar lange, strakke dingen. Hé, dat is frappant. Het ding waar ik mee kan kijken, kan bewegen. Ik beweeg nu naar links en naar rechts. ‘t Kraakt wat. Opeens weet ik het: ik ben veel te laat! Is het al half 7 geweest? Oh, shit. En nu vliegen mijn kijkdingen op. Er komt van alles mee, terwijl het beeld verandert. Een groot, solide ding. Ik noem het “romp”. En nog wat dingen die er aan bungelen. Plotseling sta ik - denk ik - en alles draait nog wat na. Ik schijn toch te weten hoe ik moet handelen in deze situatie, want er hangen opeens allemaal zachte, gekleurde dingen rondom alles wat onder mijn hoofd - ah, “hoofd”! - mee kwam toen ik net opstond. Ik sta ervan te kijken hoe alles zich nu als het ware vanzelf voor mijn kijkers voltrekt. Wat een procedures worden daar allemaal in rap tempo afgewerkt! Het lijkt allemaal wel in scène gezet. Bruine poreuze flapjes worden voorzien van een wit smeerbaar goedje en bestrooid met kleine zwarte langwerpige staafjes - wat een leuk gezicht! Gauw steekt een van mijn aanhangels nog een stokje in mij, in een soort holte onder mijn kijkdingen. Er wordt druk mee heen en weer gehengst en dan buig ik diep. In een flits zie ik mezelf, of althans het gevaarte waar ik voor nu even in verzeild ben geraakt. Rond en breed glimlachend. Waarom dan eigenlijk? Zo, zo... nu zijn we ineens met alles erop en eraan ons aan het verplaatsen naar een ver oord. Het gaat me eigenlijk een beetje te snel. Het lijkt alsof ik overal mezelf zie, ik hoor nu ook van alles en dat maakt me niet echt blij. Het is veel te hard. Oh, wacht even, nu maak ik zelf ook geluid volgens mij. Dat klinkt eigenlijk wel een stuk beter dan al dat andere. Ik onderscheid zelfs een paar woorden “Ding, dong, there’s the doorbell,” en dan iets van “Ha, la, jo, flapvla.” Oeps, bijna tegen iets aan gebotst. Wat was dat eigenlijk?
Net als ’t interessant wordt, sluiten mijn ogen zich. We zijn zojuist in een lang en log ding naar binnen gegaan, waar wel meer dingen naar binnen wilden die enige gelijkenis vertoonden met mijzelf. Nu kan ik alleen nog maar horen wat er gebeurt. Het blijft toch een heel kabaal hoor! Oh, wacht even. Nu zie ik wat. En hop! Nou vliegen mijn kijkers weer een heel eind omhoog. Uit het lange ding stappen we nu, en ach, opnieuw een enorme herrie. Het begon zo kalm allemaal vandaag! Ook hier weer veel van die dingen die op mij lijken, maar naar sommige moet ik kennelijk toch wat langer blijven kijken. Aan de bovenkant hebben die lange witte slierten, of donkerbruine warrige draadjes. En ze hebben kijkers. Nu zie ik het! Ze kijken naar mij. Eén kijker gaat dicht - waarom is dat? Ach, nu gebeurt hetzelfde daar, dat is wonderlijk. Het lijkt wel afgesproken werk. Ho! Dit is een nieuw geluid. Harder, ronder, het zegt: “Ga naar huis!” Maar ja, waar is dat en wil ik daar wel heen? Mmm... Dit lijkt toch allemaal iets onaangenamer te worden. Een groot ding is nu tegen mij aan gekomen. Hé, dit lijkt op iets dat ik eerder heb meegemaakt. Ik denk dat ik weer ga slapen nu. Alles wordt wat minder scherp. En zwarter. Iets zegt me dat het niet klopt.
Euhm. Mag ik er uit? Ik wil naar huis!!