Sjielug boompje

Nadat ik afgelopen week had geschreven en dus ook veel had nagedacht over alle zielige dingen die je dagelijks om je heen ziet, besloot ik toen ik daar vanochtend de kans voor kreeg ook zelf eens wat te doen aan de erbarmelijke omstandigheden waarin sommige dingen hun leven doorbrengen. Tijdens mijn fietstocht naar de Uithof viel namelijk mijn oog op een boompje dat scheef boven het fietspad hing. Zo’n boompje hoort natuurlijk recht te staan, maar waarschijnlijk had één of andere lomperik er met z’n busje of vrachtwegen tegenaan gereden. Mogelijk zelfs met een dronken kop, want zoiets doe je niet als je helder van geest bent. Door de klap die het boompje kennelijk had moeten incasseren, waren zijn wortels losgetrokken uit de grond. Stevig als ze zijn, hadden ze natuurlijk niet losgelaten, maar hadden ze een grote klomp aarde meegesleept uit de grond. Nu stond het arme boompje dus met zijn voetjes helemaal in de kou. En het was aan de frisse kant vanochtend! Door de straffe wind die er stond, was het onschuldige boompje behoorlijk aan het rillen, langs de kant van het fietspad waar iedereen zonder blikken of blozen aan deze zielige eenling voorbij reed. Van vermoeidheid - het incident had zich vast in de voorgaande nacht al voorgedaan - leek het boompje al bijna om te vallen. Midden op het fietspad! Dat mocht natuurlijk niet gebeuren… Dus omwille van de veiligheid van de mensen in het verkeer en natuurlijk om het boompje weer overeind te helpen, belde ik met de gemeente, zodat ze hopelijk snel hulptroepen zouden sturen om aan deze vervelende situatie een einde te maken.

Enkele uren later, toen mijn college was afgelopen, fietste ik - benieuwd naar de stand van zaken - snel terug naar de plaats des onheils, om te kijken of het probleem al verholpen was. Vanaf een kleine afstand zag ik al dat er een enorm gevaarte langs de weg stond, met een hoop oranje pionnetjes en zwaailichten er omheen en er waren wel vijf mannen aan het werk. Goed om dat te zien! Ondanks dat het maar een boompje was, werden er toch kosten noch moeite gespaard voor zijn welzijn.
Maar terwijl ik dichterbij fietste sloeg mijn hart een slag over. Daar, langs de kant van het fietspad, lag dat lieve boompje: helemaal in mootjes gehakt! Men had kennelijk gedacht: boompje half omgevallen? Nou, dan duwen we het maar helemaal om. En nu maakten ze hem ook nog klaar voor de houtversnipperaar.
De mannen die net nog zulke goede arbeiders leken, werden in mijn ogen ware duivels. Hun baarden en snorren leken in vlam te staan. Van onder hun zware wenkbrauwen keken ze mij met hun felgroene ogen aan - ze zagen welk een groot verdriet ze mij hadden aangedaan door het tere, onschuldige boompje op brute wijze te vermoorden. En terwijl ze de tranen in mijn ogen zagen opwellen lachten ze wreed en keken ze elkaar genoegzaam aan - tevreden over hun misselijkmakende daad en vast van plan zoiets nog eens vaker te doen…

Even later toen ik boodschappen ging doen bleken er ook nog eens geen sesamcrackers meer te zijn - mijn lievelings! - dus je begrijpt, ik had een vreselijke dag vandaag.