Waarom ik ben zoals ik ben

Als ik op straat loop, kijk ik altijd naar de grond. Zo lang ik geen oogcontact maak, zal ook niemand iets tegen me zeggen. In het vervelende geval dat iemand mij desondanks toch aanspreekt, doe ik zo lang mogelijk alsof ik niks heb gehoord. Alleen op herhaaldelijk aandringen ga ik een gesprek aan. Maar ik antwoord dan zo kort mogelijk en probeer er altijd op aan te sturen dat het gesprek snel eindigt, door kleine stapjes te zetten in de richting waarop ik mij op dat moment aan het verplaatsen was. Het ergste is als mensen aandringen, of nog erger: als ze met elk stapje dat jij zet, gewoon meegaan. Vaak zeg ik dan maar dat ik erge haast heb en loop ik met versnelde pas hard weg.
Gelukkig kunnen dit soort gesprekken op straat goed worden vermeden, na enige oefening en langdurige observaties. Immers: als je boodschappen gaat doen om half 7, is het al een stuk rustiger op straat. Iedereen zit dan lekker te eten. En dus hebben ze ook geen tijd om mij lastig te vallen. Helaas is boodschappen doen op zich ook een verschrikking, dus als het even kan kom ik niet vaker in de supermarkt dan één keer in de twee weken. Waarbij ik dan ook nog eens wissel van supermarkt, zodat geen enkele caissière mij herkent. Het laatste wat ik wil is opmerkingen over mijn koopgedrag of over mijn nieuwe trui, die anders is dan de vorige keer dat ik bij de betreffende caissière aan de kassa stond.
Thuis maak ik van tevoren nauwkeurig een lijstje met de te halen artikelen. Eenmaal in de supermarkt loop ik dan zo snel mogelijk met mijn mandje langs de schappen, waarbij ik wederom elk oogcontact met zowel andere consumenten als het personeel vermijd. Bovendien kijk ik goed uit dat ik geen dingen omstoot, want als dat gebeurt kijken ineens wel tien mensen naar je, en dat is absoluut onwenselijk. Verder vind ik het dus vreselijk als zo’n zogenaamd gezellige, wat gezette dame mij gratis een glaasje sap of een stukje olijvenbrood aanbiedt. Ik koop wat ik wil en niet wat zij denkt dat ik wil.
Bij de kassa leg ik altijd netjes van die plastic dingetjes neer waarmee je kunt aangeven wat jouw boodschappen zijn en welke van de andere mensen zijn. Als de band de producten steeds dichterbij de caissière brengt, let ik goed op dat die plastic schotjes niet verschuiven, waardoor het eventueel onduidelijk zou kunnen worden welke artikelen nu van wie zijn. Dat vermijdt dan weer een vraag en een vervelende blik van de caissière. En natuurlijk toets ik als de producten worden gescand zodra het kan meteen mijn pincode in - en vergeet dan vooral niet op OK te drukken. Gedoe met contant geld is niet prettig, dat duurt te lang en het klopt niet altijd en dan moet het allemaal nog een keer nageteld worden en je begrijpt: daar zit ik niet op te wachten. Als ik alleen al aan de geïrriteerde blikken en het gezucht van de mensen achter mij in de rij denk…
Met de boodschappen in mijn tas loop ik dan zo snel mogelijk weer naar huis, waar ik - als er ten minste niemand te zien is in het portiekje - vlug nog even mijn brievenbus leeg. Waar natuurlijk altijd zo’n briefje in zit dat er een postpakket niet bezorgd kon worden. Alsof die postbode weet wanneer ik boodschappen aan het doen ben, en dan uitgerekend op dat moment een postpakket komt bezorgen! Twee mogelijkheden: of ik heb geluk, en het pakket wordt de volgende dag nogmaals aangeboden, of ik heb pech, en het pakket is bezorgd bij de buren. Dan moet ik dus bij de buren aanbellen en vragen of ik het pakket mag hebben. En daar heb ik wel zo’n hekel aan! Want dan vragen ze natuurlijk hoe het met me gaat en dan willen ze nog wat gereedschap lenen en daar zit ik dus echt niet op te wachten.
Gelukkig kan ik de rest van de week meestal lekker binnen zitten. Tenzij de vuilnis nog buiten gezet moeten worden. Dat mag pas na half tien ’s avonds. Maar als ik dan mijn lenzen al uit heb en mijn bril draag, dan doe ik het de volgende dag pas (met een bril op zie ik er vreselijk uit). Dat is dan nog best spannend, want soms komen de vuilnismannen al zo vroeg, dat ik te laat op ben om de zak nog buiten te zetten…